آلیس و من

آزادانه ترین خیالبافیام یا وقتیه که تو خونه تنهام یا وقت خواب. پتو رو که میکشم رو سرم وارد یه دنیای دیگه میشم. مثل آلیس موقعی که که میرفت کنار سوراخ درخت. منم تو این دو تا حالته که میتونم سرزمین شگفت انگیزمو ببینم. تو سرزمین خیالیم من یه آلیس با قدرتم. جلوی زور و بی عدالتی محکم میایستم. حرفایی که همیشه تمرین میکنم که به بقیه بزنمو، اونجا راحت و بی خیال میگم بدون اینکه از اتفاقات بعدش بترسم. تو سرزمین شگفت انگیز من آلیسیم که همیشه میخوام باشم.

بنظر من همه یه دنیای خیالی یا حتی عجیب غریب واسه خودشون دارن. فقط بعضیا نمیتونن یا نمیخوان باورش کنن. بعضیا باور دارن ولی جرأت ابرازشو ندارن خیلیام از سر روزمرگی و کسالت یادشون رفته یه زمانی اونام آلیس سرزمین خودشون بودن.

دنیا با رویا و خیالبافیامون رنگ میگیره. حواسمون باشه بهشون

یادداشت های یک ذهن خیالباف...